کارت بانکی برای اولین بار در دهه 1950 با هدف تسریع روند بانکداری الکترونیک و کاهش استفاده از پول نقد به کار گرفته شد. در کشور ما نیز در جهت توسعه بانکداری الکترونیکی و اتوماسیون سیستم بانکی امکان استفاده از کارت بانکی به عنوان ابزار برداشت فراهم شد. در گذشته بخش عظیم تراکنش‌‌های شعب بانکی و هزینه‌های عملیاتی آن‌ها به برداشت و واریز وجه اشخاص مربوط می‌شد که باعث می‌شد بخش قابل توجهی از زمان کارمندان بانک، صرف رسیدگی به این امور مردم شود. بانک‌ها نیز جهت رفع این چالش تصمیم به ساخت تجهیزاتی گرفتند که به کمک آن‌ها بتوانند این عملیات را با دخالت کمتر منابع انسانی و به صورت مکانیزه انجام دهند. یکی از مهمترین دلایل تولید کارت بانکی به این موضوع مربوط می‌شد.

در نهایت در سال ۱۹۵۰در انگلستان و آمریکا سه دستگاه ساختند که یکی از آن‌ها قابلیت دریافت وجه و دو دستگاه دیگر قابلیت پرداخت وجه را داشتند. ساخت کارت اعتباری نیز در ابتدا در انگلستان و آمریکا انجام گرفت. دو شرکت داینرزکلاب و آمریکن اکسپرس، با اعطای قدرت خرید اعتباری به مشتریان خود، یک کارت شناسایی مقوایی نیز به آن‌ها دادند. کارت‌ های مقوایی طول عمر کوتاهی داشتند. با گذشت زمان به راحتی آسیب می‌دیدند. پس از چند سال تولید کارت‌ های مقوایی متوقف شد و چاپ کارت بانکی روی کارت‌ های پلاستیکی که به کارت pvc معروف هستند در دستور کار قرار گرفت.

این کارت‌ ها از فشرده شدن چند لایه در اثر گرما به یکدیگر ساخته شده اند. کارت‌ های pvc مقاومت و استحکام و ماندگاری بالایی دارند. کارت بانکی پی وی سی در آن زمان طراحی ساده‌ای داشت. اطلاعات ضروری مالک کارت به صورت برجسته روی آن و تصویری از امضای مالک نیز در کادری پشت کارت درج می‌شد. یکی از بزرگترین نقاط ضعف این کارت‌ ها امنیت پایین و امکان جعل آن‌ها بود. امروزه برای چاپ کارت های بانکی از کارت‌ های pvc مغناطیسی که بسیار امن بوده و قابلیت ذخیره‌سازی اطلاعات و کدگذاری را دارند، استفاده می‌شود.